Tarihteki perçinler, ahşap veya yumuşak malzemeden yapılmış küçük çivilerdir ve metal gövde, günümüzde bildiğimiz perçinin atası olabilir.
Hiç şüphe yok ki, bilinen metal bağlantı yöntemleri, dövülebilir metallerin kullanımına kadar uzanmaktadır; örneğin: Bronz Çağı'nda Mısırlılar, altı ahşap yelpaze gövdesini oluklu tekerleklerin dışına perçinlerle tutturmuş, Yunanlılar ise bronzdan büyük heykeller döküp parçaları birbirine perçinlemişlerdir. 1916'da, İngiliz uçak imalat şirketi H. V. White, tek taraftan perçinlenebilen patentli bir kör perçin elde ettiğinde, perçinin bugün yaygın olarak kullanılacağı pek beklenmiyordu.
Havacılıktan ofis makinelerine, elektronikten oyun alanı ekipmanlarına kadar, bu kör perçin artık etkili ve sağlam bir mekanik bağlantı yöntemi haline gelmiştir. İçi boş perçinler çoğunlukla at aletlerinin imalatı veya bakımı için icat edilmiştir ve içi boş perçinin icadı çok net olmasa da, ekipmanın 9. veya 10. yüzyılda icat edildiği düşünülmektedir.
Perçinleme atı, tıpkı çivili at nalı gibi, köleleri ağır işlerden kurtardı ve perçin ayrıca bakır ve demir işçileri için demir pense ve koyun yünü makası gibi birçok önemli icadı tetikledi. Genellikle R tipi perçinler, yelpaze perçinler, çekirdek perçinler (çekirdek perçinler), ağaç perçinler, yarım daire başlı, düz, yarı oyuk perçinler, dolu perçinler, havşa başlı perçinler, çekirdek perçinler, oyuk perçinler kullanılır ve bunlar genellikle kendi deformasyonlarıyla perçinlenen parçaları birleştirmek için kullanılır. Genellikle 8 mm'den küçük çaplar için soğuk perçinleme, daha büyük çaplar için ise termal perçinleme kullanılır. Bununla birlikte, perçin ve kilit gövdesi deliğinin birbirine geçmesiyle perçinlenen bazı kilitlerdeki isim levhaları gibi istisnalar da vardır.
Yayın tarihi: 26 Kasım 2020